Barnaníðingurinn og lögfræðingurinn Róbert Árni Hreiðarsson, sem fékk á sig dóm árið 2008, hefur fengið uppreist æru og leyfi til lögmannsstarfa á nýjan leik. Hæstiréttur ályktar, að hagsmunir hans séu svo miklir, að hann fái að starfa á ný. Í dómi segir, “Þá skipti það hann miklu máli að geta skilið við þann kafla í lífi sínum sem leitt hafi til dómsins á árinu 2008“ .

Einnig segir í dómi að “Að því virtu er það mat dómsins að ekki verði talið að sóknaraðili sé að svo komnu ekki verður þess að rækja starfann eða njóta réttindanna”.

Fram hefur komið að lengi hafi perra-nafnið loðað við hann, og sagan lengi sagt að hann sæki í unglingsstúlkur, og hefur orðið uppvís að áreiti og blygðunarbrotum löngu fyrir dóminn. En nú hefur hann fengið *óflekkað* mannorð á ný, skv. dómsvaldinu okkar.

Það er undirrituðum ráðgáta hvernig dómur kemst að þeirri niðurstöðu, að börn landsins hafi ekki ríkari hagsmuna að gæta en Róbert. Það stingur sterklega í augu, að þjóð sem gefur sig út fyrir að vera siðuð, vel menntuð og nútímaleg, skuli virða réttindi barna jafn freklega að vettugi og raunin er.

Allsstaðar er farin stysta og ódýrasta leiðin með börnin okkar, framtíð þeirra sett að veði í fjárglæfraleikjum þeirra eldri og *ábyrgu*, hvort sem við ræðum um einelti, sérþarfir, misnotkun, skólamáltíðir, tómstundir og félgaslega afkomu eða bara hvar sem er, hvar börn koma við sögu.

Er ekki kominn tími til að staldra við og hugsa málið?

Hvert ætlum við með kynslóðir barna sem í síauknum mæli eru jaðarsett í samfélaginu?
Hversskonar framtíð ætlum við börnum þjóðar, sem leitast við að fara ævinlega ódýrustu og einföldustu leiðina með börnin?

Hvaða gildi erum við að skapa börnum framtíðarinnar, með hunsun okkar á réttindum barna? Réttindi barna eru nefnilega ekki utan sviga, þótt þau geti ekki verið sinn eigin málsvari, réttindi barna falla undlr mannréttindi, og börnin eru hluti af þeim hópi sem kallar á að hugtakið ‘mannréttindi’ er yfirleitt til…þeir sem minnst mega sín…ekki satt?

Hvaða stöðu skapar það börnum í framtíðinni, ef við förum t.d að senda börnin á stofnanir strax við 9 mánaða aldur?
Hvaða gildum ætla foreldrar að koma að í slíkri samkeppni um virðingu og áheyrn? Það þarf ekki að tala um hvaða afleiðingar slíkt *ríkis-uppeldi* hefur, sagan geymir dæmi um slíkt.

Og hvað erum við að segja börnum, þegar við lítum svo á, að rándýrin sem ráðast á þau og níðast á þeim, rándýrin sem gleypa sálarheill og hjörtu barna í einum freklegum bita, geti komist í stöðu heimilisdýra…eftir að þau hafa bitið?

Hvernig komast menn að þeirri niðurstöðu, þegar allt sem kallast getur sómatilfinning og siðgæði hrópar á að farið sé að lögum og sáttmálum um að börnin skuli ALLTAF njóta vafans, að rétt sé að ganga jafn freklega gegn réttindum barna og hugmyndum um mannréttindi yfirleitt?

Ef við sköpum umhverfi barnanna okkar á þeim grunni að þau sjá samfélag sem er sama um þau, fáum við kynslóð sem er alveg sama um sig líka, með tilheyrandi ósköpum. Börnin fá sjálfsmynd sína að miklu leiti frá okkur fullorðna fólkinu.

Ég kalla eftir því að dómurinn rökstyðji sitt mál mun betur en að segja að níðingurinn hafi hagsmuna að gæta, því þetta er hreinlega árás á þann sóma og prýði sem ég vil, persónulega sjá varðandi börnin okkar.
Ég kalla líka eftir því að Lögmannafélagið sjái sér sóma í að hafa ekki á sínum snærum, dæmdan barnaníðing, verjandi aðra barnaníðinga.

Þetta er reginhneyksli.

Haraldur Davíðsson

Latest posts by Haraldur Davíðsson (see all)

Barnaníðingur fær uppreist æru.

| Haraldur Davíðsson |
About The Author
-