Mér var nýlega sagðt upp  “framtiðarvinnuna” mína. Svona rétt fyrir jól vegna skipulagsbreytingar. Ég bjóst við 3ja mánaða uppsagnarfresti en kom í ljós að ég á rétt á 1 mánuði vegna þess að ég náði ekki 3 ár hjá fyrirtækinu. Ég hafði ávallt haldið að eftir að maður væri fastráðinn (eftir 6 mán.) Þá öðlaðist maður 3 mánuðir í uppsögn en svo var ekki, fyrirtæki gerði samning árið 1900og súrkál um akkúrat þessi mál. Takk fyrir að láta mig vita.

Þegar ég var 14 ára var til eitthvað sem hét kaffitíma og stóð það í 15 til 20 mínútur bæði fyrir og eftir hádegi, matartíma var yfirleitt í 30 til 60 mín. Launin dugði þrátt fyrir að maður vann í 40 klukkutíma á viku.

Núna í dag á flestum vinnustöðum sem ég hef verið á eða veit um þá eru kaffitímarnir horfnir og ef það er kaffitími, er það “On the go”, það sama með matartímin hann er svo sem horfin, á síðasta vinnustað var það þannig að ég átti rétt á 15 mín. matahlé eftir 6 vinnustundir og varð ég að hætta um leið og viðskiptavinurinn birtist. launin duga lengur ekki nema með slatta af yfirvinnu. Og svo kemur að sumarfríið og maður fer í mínus vegna þess að maður fær ekki borgað yfirvinnu á meðan maður er settur frí, frí sem fyrirtækið ákveður hvenær þú tekur.

Svo ég spýr nú,
hvaða gagn er af verkalýðsfélögin ef þeir geta ekki fara eftir kröfu félagsmanna þegar kemur að launamál án þess að þurfa ávallt að “semja af sér”?
Hvaða gagn er af verkalýðsfélag sem samþykkir að skerða mannréttindi félagsmannanna sína til þess að knýja fram launahækkun?
Og það er greinilegt verið að lúffa fyrir fyrirtækin sem geta skerða hvaða mannréttindi sem er með hverja samning sem gerður er við þá.
Það virðist skipta litlu þegar nefnd er við þá að heilsan liggur á veði, ég get t.d. beintengja sáraristillbolguna mína við mataræði sem ég varð að venja mig á vegna vinnu síðustu 35 ár og svo fylgja allskonar fylgikvillar með sjúkdóminn. Svo má nú nefna veikindafrí sem maður á svokallað rétt á, ef maður spáir í því, hvaða maður fær flensu og er orðin góður eftir 2 dagar? Afhverju er ekki löngu búin að lengja veikindadagar ef sjúkdómar eins og flensa standa yfirleitt yfir í viku hálfan mánuð? Afhverju er ekki barist fyrir þessu?
Fyrirtækin í dag ráða yfir því hvernig og hvað þú gengur í fatalega séð, burt séð hvort þér líkar við það eða ekki, burt séð hvort það er fyrir neðan alla virðinguna þína að ganga í annara manna trúðaföt (t.d.öryggisfatnaður), fyrirtækin ráða yfir matartíma og matarræði þitt, fyrirtæki eiga mest magnið af deginum þínum. Fyrirtækin eiga þig. Kanski ætti að setja þá sem semja fyrir okkar hönd á sömu smánaðalaun og kjör sem er verið að bjóða okkur félagsmönnum svo að hagsmunir okkar fara ekki dvalandi með hverja samning sem gerður er?
Megi guð ykkar geyma ykkur, góðar stundir.

bigstockphoto_Closeup_Of_Young_Man_Showing_T_4086366

Svarti Álfur

Ég er karlmaður, mannvera frá plánetunni Jörð,
Ég þýði þjóðarslangur fyrir Bajoraskum flóttamenn.
Ég hef skrifa verðlauna óperur.
Konur falla fyrir mér vegna guðlegri básúnablástursleik mína.
Ég eldi Þrjátíu-minútna brownies á tuttugu mínútum.
Ég stend einn á meðal karla. Ég er Alfa og Pétur Pan.
Stundum þegar ég vil vera seksí, þá er ég Batman.
Ég hef smakkað ormar í huga alheimsins,
og kenndi Keisari Palpatine að ekki móðgast.
Ég hef skrifað kakófónísk tónverk á baki börnum. Pissaði í ám.
Ég hef gengið með hórur, of ruglaðar til að beygja fram.
Ég magadansa og borða hraunbítar,
en ekki alltaf á sama tíma þó.

Ég er þessi manneskja, maður, manverar.
Í stuttu máli sett, ég er ég.
Ekkert meira, ekkert minna.
Bara ég.

Latest posts by Svarti Álfur (see all)

Til hvers verkalýðsfélög í dag?

| Svarti Álfur |
About The Author
- Ég er karlmaður, mannvera frá plánetunni Jörð, Ég þýði þjóðarslangur fyrir Bajoraskum flóttamenn. Ég hef skrifa verðlauna óperur. Konur falla fyrir mér vegna guðlegri básúnablástursleik mína. Ég eldi Þrjátíu-minútna brownies á tuttugu mínútum. Ég stend einn á meðal karla. Ég er Alfa og Pétur Pan. Stundum þegar ég vil vera seksí, þá er ég Batman. Ég hef smakkað ormar í huga alheimsins, og kenndi Keisari Palpatine að ekki móðgast. Ég hef skrifað kakófónísk tónverk á baki börnum. Pissaði í ám. Ég hef gengið með hórur, of ruglaðar til að beygja fram. Ég magadansa og borða hraunbítar, en ekki alltaf á sama tíma þó. Ég er þessi manneskja, maður, manverar. Í stuttu máli sett, ég er ég. Ekkert meira, ekkert minna. Bara ég.